Mario Tennis Fever - Switch 2

Een Review van Switch_Hylian

De geschiedenis van Nintendo en tennisspellen op consoles gaat terug tot 1984 en de NES. Met de eenvoudige titel “Tennis” begon een lange reis die in 1995 resulteerde in de eerste Mario Tennis (toen nog onder de titel Mario’s Tennis) op de Virtual Boy. Naast tal van games heeft de serie ons met het N64-deel ook de eerste verschijning van Waluigi opgeleverd. Nu zijn we alweer bij de tiende editie van de serie aangekomen.

Bij het starten van het spel wordt je een tutorial aangeboden. Als je van plan bent om de verhaalmodus te spelen, kun je deze direct overslaan, want het eerste hoofdstuk van het verhaal laat je meer oefenen dan je waarschijnlijk wilt of nodig hebt. Maar laat ik eerst eens kijken waar het verhaal over gaat. Prinses Daisy is vlak voor het grote tennistoernooi ernstig ziek geworden en niemand weet hoe ze haar kan helpen. Dan verschijnen Wario en Waluigi ten tonele en vertellen over een gouden vrucht die genezing belooft. Daarop gaan de twee chaoten samen met Mario, Luigi, prinses Peach en Donkey Kong op zoek naar deze vrucht. Aangekomen op het eiland waar de vrucht groeit, doet zich echter een incident voor waarbij alle genoemde hoofdpersonen, behalve Donkey Kong, door magische monsters in hun baby versies worden veranderd.

Baby baby baby - oooh

Deze transformaties waren samen met de baby versies van Wario en Waluigi de eerste verrassing en dienen als reden waarom Baby Mario nu als het ware opnieuw moet leren tennissen. Want na jullie terugkeer van het avontuur (met de gouden vrucht trouwens) moeten jullie tennisvaardigheden op de academie weer worden opgepoetst. 

Helaas heb je hierbij geen keuze en kent het spel bij elke voltooide taak of level-up vaste attributen toe. Hier moet helaas direct worden gezegd dat dit game design het experience systeem volledig overbodig maakt. Bovendien speel je permanent Baby Mario en niet, zoals bijvoorbeeld in Mario Tennis voor de GBC, een opkomende tennistalent. Theoretisch kun je grinden en een paar level-ups behalen, maar speltechnisch is daar geen reden toe. Helaas is het begin van je avontuur ook zeer repetitief. Je speelt wel enkele vermakelijke mini-games, maar je wordt vaak heen en weer gestuurd om telkens gelijkaardige oefeningen te doen. Totdat je uiteindelijk je leraar toad weet te verslaan en volgens de game goed genoeg bent om de academie af te ronden.


Het is pas na de academie dat de game wat leuker wordt, met interessante dubbelspelen en verschillende vijanden die je tegenkomt om te verslaan in allerlei regio’s zoals ijsgrotten en een moeras. Het is duidelijk dat de story mode wel potentieel kan hebben, maar met een traag startend verhaal en maar een duur van ongeveer 4 uur is het te mager om een reden te geven om hiervoor de game aan te
schaffen.

cocktail met Fever tree

Gelukkig kent de game wel nog tal van andere modi, en elk ervan gebruikt de nieuwe Fever rackets. Terwijl je de ballen om je oren krijgt, laadt je Fever-balk zich op en geeft je tot twee Fever slagen. Afhankelijk van welke tennisracket je gebruikt, heeft dit verschillende effecten. Je kunt bijvoorbeeld de bal met modder overslaan, zodat er bij de inslag een plas ontstaat, of met de Fire Bar Racket een draaiende vlammen kolom plaatsen. Maar let op: als je tegenstander de bal volley terugslaat en jij niet dezelfde slag kunt uitvoeren, dan heb je het probleem aan jouw kant van de baan. Wie door dergelijke obstakels wordt geraakt of erin loopt, krijgt naast een brandende achterkant of duizeligheid door een wervelwind ook HP-schade. Wie al zijn HP verliest, wordt namelijk tien seconden lang vertraagd en kan zijn tegenstander nauwelijks nog bijhouden in de rally’s.

Gij zult uw naaste liefhebben

Naast dit soort vallen zijn er ook rackets die je tijdelijke buffs geven of een schaduw teamgenoot creëren. In dubbelspel wedstrijden met vier verschillende soorten rackets kan dit leiden tot de gebruikelijke chaos die Mario-games zo geschikt maakt voor feestjes. Je kunt de uitrusting overigens vrijspelen via de verhaalmodus en door de overige modi te blijven spelen. Dit laatste levert je bovendien een groot deel van de 20 vrij te spelen personages op. De rest moet je verdienen door goede prestaties in toernooien en uitdagingen.

Naast de normale tenniswedstrijden zijn er namelijk ook modi met speciale regels, zoals bijvoorbeeld de Ring Shot, waarbij je samen met je tegenstander speelt om de bal zo vaak mogelijk door ringen te schieten en zo punten te scoren. Een andere variant is de Pinball Match, waarbij enorme bumpers en een multiball modus je flink aan het zweten brengen. Maar vooral leuk voor tussendoor vond ik de Wonder Court, waarbij het hele speelveld verandert en die is gebaseerd op Super Mario Bros. Wonder, waarbij je fruit moet verzamelen.

Wat is het verschil?

Het meest uitdagend waren echter de Trial Towers, waarin je torens moet beklimmen en elk niveau een minigame of tenniswedstrijd met speciale regels is. Vooral de uitdagingen waarbij je tegenstander geen bal mag terugslaan, zijn moeilijk. Je mag daarbij slechts twee fouten maken, terwijl het speelveld bijvoorbeeld van ijs is. Trial towers zijn overigens de eerste mode die echt pittig kan zijn als je nog niet alle moeilijkheidsgraden vrijgespeeld hebt of online speelt, wat een aangename uitdaging met zich mee bracht.


Audiovisueel is Mario Tennis Fever niks echt bijzonder, maar de game speelt wel lekker vlot en het tennissen zelf is bij de beste dat ik al ervaren heb. Ook in speldmodi en multiplayer opties kan de game niet onderdoen. Er is game share aanwezig om met een andere Switch samen te spelen, couch co-op om normale rallies of de Trial Tower te doorspelen en ook een Swing mode om met Joy Cons jezelf een tenniselleboog te geven. Online kun je dan weer met ranked en lobby’s verder, al zul je daar stevig je best mogen doen om niet af te gaan door veteranen van de serie. Los van het verhaal is Mario Tennis Fever dus een degelijke tennis game om met vrienden of alleen het veld op te gaan.

Switch Hylian

De verhaalmodus van Mario Tennis Fever is met een speelduur van amper vier uur een
teleurstelling vanwege het nutteloze experience systeem en het onbeschrijfelijk saaie eerste
hoofdstuk. In de andere modi wordt dit, ondanks de lage totale moeilijkheidsgraad, gelukkig
gecompenseerd. De echte kracht van deze positief chaotische tenniservaring komt echter, niet
verrassend, tot uiting in de multiplayer met maximaal vier spelers. Camelot had er echter zeker
meer uit kunnen halen.